منع از بخل كه لازم خساست است و ارشاد بجود كه مستلزم رياست است 581 دم زدن از مقام تفويض و رضا و سپردن عنان ارادت بدست قضا 581 بيان اضطرار خلايق و تفويض اختيار به خالق 582 ستايش موت كه روح را از قيد بدن مىرهاند و به ذروهء آسمان قدس مىرساند 583 بيان صفات الهى كه بحريست نامتناهى 583 حكايت كشته شدن كعب بن اشرف بتيغ خون‌آشام و بيرون كردن قبيلهء نضير از مدينه به شام 585 خبر گريختن غطريف بن جشم از غايت عجز و سستى قدم 591 اظهار شوق به كوفه و مساكن مألوفه 591 حرف القاف ترغيب نفس بتوكّل و تفويض امر به خالق جزو و كلّ 593 اظهار كمال كياست خود و بيان تضادّ ميان غنى و خرد 594 اظهار رضا به قضاى الهى و شكر نعم و الطاف نامتناهى 594 ترجيح و تفضيل علم بر مال كه علم موصوف بدوام است و مال بزوال 595 بيان فناى جهان و سرعت زوال آن 595 مذمّت دنيا كه مورث بلا و محدث عناست 596 شكايت از فقدان ياران موافق و عدم دوستان مطابق 596 شكوه از ياران منافق و رفيقان ناموافق 597 خطاب به عبيدة بن بريده كه از خواصّ اصحاب او بوده و قصب سبق از اقران خويش ربوده 597 حكايت غزاى بدر عالىقدر 598 خطاب به موسى بن حازم عكّى و نصرت رسول هاشمى مكّى 598 اخبار از غيب بىشايبهء ريب 599 اظهار فراست از حدس و كياست 600 تعيير معاويه براى مسجدى كه در دمشق ساخته و قبّهء آن را به‌غايت رفعت افراخته 601